به گزارش زنگ خبر، تیم ملی فوتبال آرژانتین در صورت قهرمانی در جام جهانی 2026 ابتدا باید از کیپ ورد قدردانی کند.
اگر تیم ملی فوتبال آرژانتین در پایان جام جهانی 2026 جام قهرمانی را بالای سر ببرد، شاید یکی از تیمهایی که باید از آن قدردانی کند، کیپ ورد باشد. نماینده آفریقا در مرحله یکهشتم نهایی نمایشی فراتر از انتظار ارائه داد؛ نمایشی که نه تنها یکی از جذابترین و غیرمنتظرهترین دیدارهای این دوره از رقابتها را رقم زد، بلکه تا آستانه حذف مدافع عنوان قهرمانی نیز پیش رفت.
شاگردان لئو اسکالونی در این مسابقه درس بسیار مهمی آموختند؛ درسی که شاید مانع از تکرار اشتباهی شود که پیشتر تیم ملی آلمان مرتکب آن شد. کیپ ورد با عملکردی جسورانه و منظم، آرژانتین را وادار کرد از منطقه امن خود خارج شود و برای صعود تمام توانش را به کار بگیرد.
در نگاه نخست، مسیر آرژانتین در جدول مرحله حذفی بسیار هموار به نظر میرسید. پس از مشخص شدن قرعه پلیآف، بسیاری معتقد بودند که این تیم تا مرحله نیمهنهایی با مانع جدی روبرو نخواهد شد. کیپ ورد نخستین حریف بود و پس از آن نیز برنده دیدار مصر و استرالیا که در نهایت مصر بود، قرار داشت. در مرحله یکچهارم نهایی نیز کلمبیا یا سوئیس انتظار آرژانتین را میکشیدند.
در سوی دیگر جدول اما شرایط کاملاً متفاوت بود. انگلیس و برزیل در آن سمت قرار داشتند و احتمال میرفت یکی از آنها به نیمهنهایی برسد؛ هرچند نروژ و مکزیک نیز برای برهم زدن این معادلات تلاش میکردند.
به همین دلیل، بسیاری تصور میکردند آرژانتین پیش از آغاز مرحله حذفی راهی تقریباً هموار تا نیمهنهایی در اختیار دارد اما واقعیت جام جهانی 2026 چیز دیگری را نشان داد. این رقابتها ثابت کرده که حتی تیمهایی که روی کاغذ ضعیفتر به نظر میرسند، میتوانند هر لحظه مدعیان اصلی را غافلگیر کنند و بهای هرگونه غرور یا بیتوجهی را از آنها بگیرند.
نمونه بارز این موضوع، حذف آلمان برابر پاراگوئه بود؛ شکستی که باعث شد مانشافت خیلی زود از مسابقات کنار برود و در نهایت به قیمت پایان همکاری با یولیان ناگلسمان تمام شود. انگلیس نیز برابر جمهوری دموکراتیک کنگو با دشواریهای فراوانی مواجه شد و اگر درخشش هری کین نبود، شاید تیم توماس توخل نیز سرنوشتی مشابه پیدا میکرد.
برزیل نیز تجربهای مشابه داشت. تیم کارلو آنچلوتی در نیمه نخست دیدار برابر ژاپن تحت فشار شدیدی قرار گرفت و تا آستانه دردسر جدی پیش رفت. هرچند سلسائو پس از آغاز نیمه دوم شرایط را تغییر داد و در نهایت با شایستگی به پیروزی رسید اما این موفقیت هزینه زیادی برای این تیم داشت.
در چنین شرایطی، آرژانتین نیز میتوانست قربانی تیمی شود که روی کاغذ از قدرت کمتری برخوردار بود اما پیش از این نیز تواناییهای خود را به نمایش گذاشته بود. کیپ ورد در همان ابتدای مسابقات برابر اسپانیا شکست نخورد و این نتیجه کاملاً شایسته عملکرد این تیم بود. دروازهبان این تیم یعنی وزینیا نیز نقش مهمی در آن نتیجه داشت و با هر نمایش موفق بر تعداد دنبالکنندگانش در شبکههای اجتماعی افزوده شد.
با این حال، تنها درخشش دروازهبان نبود که کیپ ورد را به تیمی خطرناک تبدیل کرد. شاگردان بوبیستا با انضباط تاکتیکی مثالزدنی، آمادگی بدنی بالا و اجرای دقیق برنامههای فنی خود، اسپانیا را با مشکلات جدی مواجه کردند. شاید اسپانیا بهترین نمایش خود را ارائه نکرد اما بخش مهمی از این اتفاق به فشار و کیفیت بازی کیپ ورد باز میگشت. این تیم اجازه نفس کشیدن به حریف نداد و در نهایت با شایستگی امتیاز گرفت.
کیپ ورد در دیدارهایش برابر اروگوئه و عربستان نیز نشان داد که تنها یک تیم تدافعی نیست. آنها علاوه بر سازمان دفاعی مناسب، توانایی حفظ توپ، طراحی حملات و بازی مالکانه را نیز در اختیار دارند. شاید این حریفان در سطح قدرت اسپانیا نبودند اما نباید فراموش کرد که کیپ ورد نیز برای نخستین بار در جام جهانی حضور یافته بود. آنها در مرحله گروهی هیچ مسابقهای را واگذار نکردند، در تمامی دیدارها عملکرد قابل قبولی داشتند و در برخی مسابقات حتی فراتر از انتظار ظاهر شدند. به همین دلیل، صعود این تیم به عنوان تیم دوم گروه کاملاً مبتنی بر شایستگی بود.
دیدار برابر آرژانتین، بهترین نمونه از کیفیت فنی کیپ ورد در این جام بود. این تیم هم در فاز دفاعی و هم در حملات کلاس بالای خود را به نمایش گذاشت. وزینیا بار دیگر عملکرد درخشانی داشت اما کمتر دروازهبانی وجود دارد که بتواند در برابر ستاره آرژانتینی در تمام طول مسابقه مقاومت کند.
کیپ ورد هرگز با ذهنیت «فقط دفاع کردن» وارد زمین نشد. طبیعی بود که برابر آرژانتین بخش زیادی از زمان مسابقه را به دفاع اختصاص دهد اما هر زمان توپ را در اختیار میگرفت، به دنبال حمله بود. از ابتدای نیمه دوم، این تیم بارها با حملات سریع و گاه با مالکیت طولانی توپ، دفاع آرژانتین را تحت فشار قرار داد.
گلهای این تیم نیز حاصل همین رویکرد بود. بدون تردید، گل دوم سیدنی لوپس کابرال سهمی از خوششانسی داشت؛ ضربهای که شاید کمتر بازیکنی بتواند بار دیگر آن را تکرار کند. با این حال، ارزش آن گل تنها به ضربه نهایی محدود نمیشد.
پیش از آنکه توپ به کابرال برسد، کیپ ورد برای مدت قابل توجهی مالکیت توپ را حفظ کرده بود. حمله از دروازهبان آغاز شد، سپس به میانه میدان انتقال یافت و در نهایت به محوطه جریمه آرژانتین رسید. بازیکنان این تیم با تغییر مداوم ریتم بازی، گاهی سرعت را کاهش میدادند و گاهی ناگهان بر شدت حمله میافزودند. آرژانتین در برابر این گردش هدفمند توپ، راهحل مؤثری پیدا نکرد و در نهایت نیز نتوانست مانع ضربه نهایی کابرال شود.
در سوی مقابل، شاگردان اسکالونی برای عبور از این مانع مجبور شدند تا پایان وقتهای اضافه بجنگند و از ضربات ایستگاهی بهره ببرند. نکته قابل توجه اینکه کیپ ورد در جریان بازی گلهای بیشتری نسبت به آرژانتین به ثمر رساند. البته گل حاصل از ضربه ایستگاهی نیز همان اندازه ارزشمند است و استفاده از چنین موقعیتهایی، بخشی از کیفیت یک تیم بزرگ محسوب میشود.
این مسابقه، ضربهای جدی به اعتمادبهنفس بیش از حد آرژانتین وارد کرد. اگر این تیم پس از مرحله گروهی آسان و نتایج درخشان خود دچار احساس برتری شده بود، کیپ ورد به موقع آنها را به واقعیت بازگرداند. اکنون تصور اینکه آرژانتین در ادامه مسابقات حریفی را دستکم بگیرد یا با اتکا به قرعه نسبتاً مناسب دچار غرور شود، بسیار دشوار است.
آرژانتین پس از عبور مقتدرانه از مرحله گروهی به مسابقهای مانند دیدار برابر کیپ ورد نیاز داشت؛ مسابقهای که یادآوری کند در جام جهانی هیچ پیروزی از پیش تضمین شدهای وجود ندارد. زمانی که همه چیز بیش از حد آسان پیش میرود، خطر اعتمادبهنفس کاذب افزایش مییابد اما اکنون به نظر میرسد آرژانتین در برابر این خطر واکسینه شده است؛ آن هم به لطف نمایشی که کیپ ورد ارائه داد.
